آدرس : خیابان طالقانی نبش غذادارو  -    تلفن تماس : 66475055

  • Cougar

    متن تصویر

  • Lions

    متن تصویر

  • Snowalker

    متن تصویر

  • Howling

    متن تصویر

  • Sunbathing

    متن تصویر

یک لرن مرجع تخخصی وبلاگ نویسان
گفتگو با جانباز دوران انقلاب دکتر نخستین انصاری عضو هیئت‌علمی دانشکده توان‌بخشی - اخبار عمومی - اخبار : ایثارگران دانشگاه علوم پزشکی تهران
اطلاعیه
داوطلبین گرامی لطفا قبل از طرح سوال جدید سوالات موجود در آرشیو سوالات را با دقت مطالعه نمایید زیرا به سوالات تکراری پاسخ داده نمیشود.
اخبار عمومی : گفتگو با جانباز دوران انقلاب دکتر نخستین انصاری عضو هیئت‌علمی دانشکده توان‌بخشی
فرستنده esmaeili در تاريخ ۱۳۹۵/۱۱/۱۸ ۱۰:۳۰:۰۰ (294 بار خوانده شده)



پیروزی انقلاب اسلامی با وحدت و ایمان مردم:
مقدمه:  
امروز پای صحبت‌های کسی نشستیم که اشک‌های جاری از چشمانش گواه قلبی مهربان و رئوف بود و یادآوری خاطرات عزیزان شهیدش عطر تقوا و صداقت را در فضا پیچیده بود. ایشان مردی بی‌ادعا، جانباز دوران انقلاب، دکتر نورالدین نخستین و عضو هیئت‌علمی دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه تهران هستند.
 
لطفاً خودتان را معرفی کنید؟
با سلام و تشکر از مدیر و همه همکاران دفتر امور ایثار گران دانشگاه تهران که در تلاش هستند خاطرات دوران انقلاب و جنگ را ضبط و ثبت کنند.
نورالدین نخستین انصاری متولد اردیبهشت 1340 هستم که در تاریخ 13 آبان 1357، یعنی یکی از روزهای مهم انقلاب و در سن 17 سالگی مجروح (جانباز) شدم. البته قبل از آن‌هم
 
با توجه به خفقان‌ و فشارهای آن دوران، گاهی اوقات از طرف ساواک به منزل ما هجوم می‌آوردند و استرس و فشار زیادی را بر اهل خانواده اعمال می‌کردند و پدر و مادرم که متأسفانه در قید حیات نیستند در آن زمان زحمات بسیار زیادی را متحمل شدند. سال 1372 ازدواج کردم که همسرم هم از اعضای هیئت‌علمی دانشگاه در رشته فیزیوتراپی هستند. دارای دو فرزند پسر هستم که یکی دانشجوی سال پنجم پزشکی است و دومی هم‌کلاس دوم دبستان است.
هم‌اکنون نیز عضو هیئت‌علمی دانشگاه تهران و استاد گروه فیزیوتراپی هستم.
دوران دبستان، راهنمایی و دبیرستان خود را چگونه گذرانده‌اید؟
دوره ابتدایی و راهنمایی‌ام را در جنوب شهر تهران (نازی‌آباد) در مدرسه‌ای به نام عدل گذراندم و برای دوران دبیرستانم به مرکز دکتر هشترودی رفتم که در خیابان کاخ سابق و فلسطین حال بود.
 
13 آبان 57 که مصادف بود بازمان اوج انقلاب، سال آخر دبیرستان بودم. بعد از جانباز شدنم در آن روز و از دست دادن چشم‌چپم بیشتر وقتم در مطب‌های پزشکی می‌گذشت. البته مدارس هم تعطیل بود. بعد از بازگشایی مدارس و دانشگاه‌ها در کنکور شرکت کردم و در رشته فیزیوتراپی دانشگاه تهران پذیرفته شدم. در روزهای جنگ تحمیلی، برای رفتن به جبهه داوطلب شده بودم ولی کمیته و سپاه، چون جانباز بودم موافقت نکردند. از طریق ارتش هم اقدام کردم ولی با دانستن اینکه جانباز هستم با رفتنم به جبهه موافقت نکردند.
کارشناسی و کارشناسی ارشدم را در دانشگاه تهران گذراندم و دکترای تخصصی خود را از دانشگاه تربیت مدرس تهران اخذ کردم.
چه شد که فیزیوتراپی را انتخاب کردید؟
با توجه به اینکه کشور درگیر جنگ بود و نیاز به بخش توان‌بخشی به‌شدت احساس می‌شد به پیشنهاد معلمین و اساتیدی که در کلاس‌های کنکور آن‌ها شرکت می‌کردم و مشورت با آن‌ها و با در نظر گرفتن محدودیتی که به دلیل جانبازی برایم پیش‌آمده بود این رشته را انتخاب کردم.

لطفاً از فعالیت‌های علمی و پژوهشی‌تان برای ما بگویید؟
فعالیت‌های مختلفی تاکنون انجام داده‌ام ازجمله تألیف و ترجمه‌ی حدود 20 جلد کتاب و چاپ بیش از 80 مقاله علمی به زبان انگلیسی. در جشنواره‌های دانشگاهی در سال 91 جایزه حکیم جرجانی جشنواره ابن‌سینا را گرفتم و بعدازآن در سال 92 در جشنواره رازی وزارت بهداشت به‌عنوان پژوهشگر برتر درزمینهٔ علوم توان‌بخشی و پایه انتخاب شدم.
در حال حاضر عضو هیئت تحریریه چند مجله خارجی و عضو هیئت تحریریه مجله NeuroRehabilition و ادیتور مجله
Journal of Exercise, Sports, and Orthopedics که هر دو مجله از آمریکا هستند، هستم.

 

از چگونگی فعالیتتان در زمان انقلاب برای ما بگویید؟
من در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمده بودم. برادر بزرگم فعالیت‌های انقلابی داشت بالطبع من نیز تحت تأثیر ایشان بودم. در جریان جلسات و مبارزات بودیم و در جلسات مختلف تفسیر قرآن شرکت داشتیم.
 در جریان وقایع انقلاب بودم در جلساتی که شرکت می‌کردیم بیانیه‌های امام را پخش می‌کردیم. امکانات ما خیلی کم بود، گاهی می‌شد که ساعت‌ها وقت می‌گذاشتیم برای گوش کردن سخنان امام و نوشتن و تایپ و کارهای نشر آن. در آن زمان نگهداری و خواندن کتاب‌های دکتر شریعتی و استاد مطهری ممنوع بود ولی ما این کتاب‌ها را که بانام‌های مستعار منتشر می‌گردید با زحمت تهیه و مطالعه می‌کردیم. یادم می‌آید یک روز ساواکی‌ها به منزل ما آمدند و تمام جاها را گشتند،
 
یکی از کتاب‌ها بالای کمد و در دسترس هم بود... همه ما چشممان به آن‌ها بود و استرس داشتیم که الآن است که آن کتاب را پیدا کنند. مادرم زیر لب دعا می‌خواند و جالب بود که در کمال ناباوری آن‌ها کتاب را پیدا نکردند و رفتند. ما حتی در آن دوران حق نگهداری رساله امام را نداشتیم.
چه شد که مجروح شدید؟
از سال 56 و 57 اعتراضات علنی‌تر شده بود، همراه برادرم می‌رفتم حسینیه ارشاد و سخنرانی‌های مرحوم دکتر شریعتی را گوش می‌دادیم. حضور جوان‌ها و اقشار مختلف مردم در سخنرانی‌ها و مساجد بسیار زیاد بود و من هم شرکت می‌کردم و در همین دوران بود که این جلسات به‌وسیله حکومت به هم می‌خورد. به‌تدریج که مبارزات علنی‌تر می‌شد در منزل مطالب قرآنی (آیات جهاد) را تکثیر می‌کردیم، سخنان امام را پیاده می‌کردیم و با هزینه خودمان آن را تکثیر و در مساجد و کوچه‌ها و مغازه‌ها پخش می‌کردیم، استقبال مردم هم خیلی خوب بود در این میان پیش می‌آمد که برخی از افراد هم به مقابله با ما می‌پرداختند. نزدیک 13 آبان بیانیه‌ها در مدارس پخش‌شده بود ابتدا به‌صورت مخفیانه و بعد علنی دانش آموزان را سازمان‌دهی می‌کردیم و دعوت می‌کردیم که در تظاهرات ضد شاه شرکت کنند و بیانیه‌ها را انتقال می‌دادیم. هر چه که به زمان پیروزی انقلاب نزدیک‌تر می‌شدیم تظاهرات بیشتر می‌شد و البته گروهی که در این میان نقش اساسی داشتند دانشجویان و دانش آموزان بودند،
 
این گروه هم تعدادشان زیاد بود و هم مردم از آن‌ها حمایت می‌کردند و ازدحام جمعیتی که به وجود می‌آمد باعث می‌شد که کنترل از دست حکومت شاه خارج شود. سرانجام روز موعود (13 آبان) 1357 فرارسید. یک روزی تاریخی که بسیاری از دوستان نوجوان هم سن و سال من در آن روز شهید شدند. قرار همه بر این بود که به سمت دانشگاه تهران برویم. پلیس‌ها و نیروی ضد شورش در اطراف دانشگاه مستقر بودند. ما از مدرسه خارج شدیم و به سمت دانشگاه حرکت کردیم. جلوی درب جنوبی دانشگاه، برای اینکه نشان دهیم که هیچ ترسی از نیروها نداریم دقیقاً به حالت یک حصار دفاعی قرار گرفتیم. به‌تدریج به جمعیت اضافه می‌شد. همه کفش کتانی و لباس سبک تنمان بود که در صورت نیاز بدویم. همه به سمت محوطه در ورودی دانشگاه رفتیم. به خاطر جمعیت زیاد و برای اینکه آسیبی به این قشر وارد نشود نیروهای دانشگاه درب جنوبی دانشگاه را باز کردند و ما را به سمت مرکز دانشگاه هدایت کردند. در همان‌جا بود که متوجه شدیم نیروها اجازه شلیک دارند ما درون دانشگاه شعار می‌دادیم و مأموران در بیرون به سمت ما گاز اشک‌آور زیادی پرتاب کرده بودند. برای جلوگیری از اثرات گاز اشک‌آور، آتشی در جلوی ما روش شده بود تا از سوزش چشم و پوست کاسته شود؛ اما همچنان من و تعدادی از دوستان در جلوی صف بودیم و شعار می‌دادیم که تیراندازی به سمت جمعیت داخل دانشگاه شدت گرفت. در این حالت، جمعیت فریاد می‌زدند و از ما می‌خواستند که کنار برویم و سعی می‌کردیم پشت ماشین‌ها و کنار درختان پنهان شویم. خبرنگاران داخلی و خارجی در بیرون دانشگاه مقابل درب جنوبی دانشگاه هم حضور داشتند و فیلم و عکس می‌گرفتند.
در دانشگاه ما را به سمت مرکز و مسجد دانشگاه هدایت می‌کردند. چون حتی امکان تیراندازی از هوا هم وجود داشت، درب شرقی دانشگاه را باز کردند تا جمعیت به سمت خیابان‌های اطراف بروند. وارد خیابان طالقانی فعلی (تخت جمشید سابق) شدیم، شعارها همچنان ادامه داشت و تجمع‌های مختلف در کنار دانشگاه ادامه پیدا کرد. یکی از جاهایی که موردحمله قرار گرفت بانک سر خیابان کیوان بود و در این محل بود که موردحمله یکی از مأموران قرار گرفتم و با ابزاری که در دست داشت محکم به‌صورت و چشم‌چپ من زد که مدتی از شدت ضربه شوکه بودم. یکی از افرادی که با موتور آنجا حضور داشت سریعاً خود را به من رساند و من را از محل دور کرد و برای مداوا به سمت مراکز درمانی برد. چندین مرکز مرا پذیرش نکردند تا درنهایت من را به بیمارستان فارابی رساندند و در اورژانس بیمارستان معاینه شدم. سپس به علت ضربه سختی که به چشمم واردشده بود و علاوه بر خونریزی، مایع چشمم نیز خارج‌شده بود، مرا بستری کردند. فردای آن روز مورد عمل جراحی قرار گرفتم و متأسفانه چشم‌چپم بینایی خود را از دست داد. البته خانواده‌ام رضایت ندادند که چشمم تخلیه شود و من همچنان درد و فشار بالای داخل چشم و عوارض آن را تحمل می‌کنم. خاطرم هست که در اتاق عمل تا زمانی که بی‌هوش شدم مرتب تکرار می‌کردم که این انقلاب پیروز است.
 بیمارستان تمام تلاش خود را انجام می‌داد تا مجروحان را سریع‌تر ترخیص کند تا دست نیروهای شاه به مجروحان نرسد.  آن‌ها حتی اسم مجروحان را هم در اختیار کسی قرار نمی‌دادند. به همین دلیل به‌صورت اورژانس صبح روز 14 آبان من را به اتاق عمل بردند و جراحی کردند.
   
حضور خبرنگاران هم باعث شده بود که اخبار تلویزیون خبر تظاهرات 13 آبان و درگیری‌ها را همان شب با فیلم نشان دهد؛ که این کار توسط نیروهای ازخودگذشته صداوسیما که طرفدار انقلاب بودند صورت گرفته بود و این کار به افزایش تظاهرات و اعتراضات انجامید.
چگونه با مجروحیت کنار آمدید؟
با توجه به اعتقادی که داشتم در تظاهرات شرکت می‌کردم و مجروح شدن و حتی شهادت را پذیرفته بودم، مثل دوستم که در همان روز 13 آبان شهید شد... یا دوستانم که در میدان شهدا مظلومانه شهید شدند.

((اشک در چشمان داشته و نداشته‌اش حلقه زد، یاد و خاطره آن زمان چنان تلاطمی در وجودش ایجاد کرد که تا چندین دقیقه فقط سکوت در فضا جاری بود. سکوت... اشک... سکوت و سکوت...))
 
خاطره‌ای از آن زمان برای ما تعریف کنید؟
شاید آن چیزی که همیشه در ذهن من است شرکت در سخنرانی‌ها در مسجد بود. یکی از مساجدی که در منطقه نازی‌آباد بود روحانی‌اش همیشه بعد از پایان سخنانش خیلی حماسی و پرشور دعا می‌کرد. همه حاضرین به همراه این روحانی انقلابی «امن یجیب...» را فریاد می‌کردند و ایشان برای آزادی زندانیان سیاسی دعا می‌کرد و بعد از پایان سخنرانی تظاهرات با شور بیشتری برپا می‌شد. یاد و خاطره آن فضا و حس خوبی که از آن دعاها به من دست می‌داد جزو بهترین خاطراتم بود.
اما بازگشت حضرت امام به کشور در 12 بهمن و پیروزی انقلاب در روز 22 بهمن 57 خاطره‌انگیزترین روزهای دوران انقلاب بود که یک ملت با وحدت، ایمان و پیروی از دستورات حضرت امام نتیجه ایستادگی‌شان در برابر ظلم برای برپایی جمهوری اسلامی، استقلال، عدالت و آزادی را جشن گرفتند. شادی مردم در آن دو روز تاریخی وصف‌ناشدنی است.
چه عوامل و افرادی در پیشرفت شما سهیم بودند؟
نقش خانواده خیلی مهم است. همسرم نیز نقش بسیار مهمی در موفقیت من ایفا کردند.
بهترین دوران زندگی‌تان؟
همه زمان‌هایی که در کنار خانواده هستم برای من بهترین زمان است.
بزرگ‌ترین آرزویتان چیست؟
پیشرفت کشورم در همه‌ی ابعاد. دعا می‌کنم که مردم و خانواده‌ام عاقبت‌به‌خیر شوند و جوان‌ها به همه آرزوهای معقولشان برسند و مردم دنیا در صلح و آرامش زندگی کنند.
حرف آخر؟
تشکر می‌کنم از شما که در ضبط و ثبت خاطرات ایثارگران و گسترش فرهنگ ایثارگری کوشا هستید.



خبر قبلی - خبر بعدی صفحه مناسب چاپ پیشنهاد این صفحه از این خبر یک pdf بساز


سایر خبرها
۱۳۹۶/۶/۲۹ ۱۰:۰۰:۰۰ - به مناسبت هفته دفاع مقدس با رزمنده گرامی دکتر رئیس کرمی عضو محترم هیئت‌علمی و رئیس گروه کودکان بیمارستان امام خمینی (ره) به گفتگو نشستیم
۱۳۹۶/۶/۲۰ ۸:۴۰:۰۰ - میلاد کاظم آل محمد(ص) مبارک باد
۱۳۹۶/۶/۱۵ ۱۲:۵۰:۰۰ - سلام بر صاحب غدیر
۱۳۹۶/۶/۱۳ ۱۵:۰۰:۰۰ - گفتگوی صمیمی و جذاب با رزمنده و جانباز گرامی، حجت‌الاسلام‌والمسلمین دکتر غفاری معاون محترم دفتر نهاد رهبری در دانشگاه
۱۳۹۶/۶/۸ ۱۵:۴۰:۰۰ - عید قربان با نماز و عبادتش، با ذکر و دعایش، با قربانى و صدقات و احسانش، بسترى براى جارى ساختن مفهوم عبودیت و بندگى است .

 

وبساز : منصور سرلک

شماره تماس : 09127769108